Missiezusters Uden - twee kloosters
1. Kloosterverzorgingshuis "Het Retraitehuis"
met links de nieuwe hoofdingang
2. Rechts het Arnoldusklooster in een modern appartementen complex
----------------------------------------------------------------------------------
Het Retraitehuis
Geschiedenis
In 1845 vestigden de zusters Ursulinen zich aan de Volkelseweg in Uden met een pensionaat. In 1911 verkochten ze het gebouw aan de Nederlandse tak van de missionarissen van Steyl. Zij begonnen er een opleidingshuis voor jonge mannen die missionaris wilde worden en noemden het: 'Missiehuis St Willebrord'. (In augustus 1944 werd dit huis totaal verwoest en 10 jaar later heropgebouwd in Deurne).
Ook de missiezusters wilden een eigen Nederlandse afdeling om jonge vrouwen op te leiden. Er was grond beschikbaar op de Molenheide, tegenover het missiehuis St. Willebrord. In 1912 arriveerden de eerste zusters in Uden. Ze werden voorlopig ondergebracht in de school van het missiehuis. Na de zomer van 1913 was het aantal studenten in het missiehuis zo gegroeid dat de zusters wegens plaatsgebrek moesten verhuizen. De nieuwbouw was echter nog niet af maar ze trokken toch alvast in het nog in aanbouw zijnde klooster. Op 1 december 1913 vond de plechtige inwijding plaats van het gebouw dat nu nog steeds bekend staat als "het Retraitehuis".
Plaats van bezinning en gebed.
Vanaf het begin was het Retraitehuis een plaats van bezinning en gebed. Naast de opleiding en vorming van jonge vrouwen in de eerste tien jaren wijdden de zusters zich aan het retraitewerk. Ruim 80 jaar hebben ze dit werk met veel liefde en inzet gedaan. In religieus Nederland werd het Retraitehuis in Uden een begrip. In 1951 verwelkomden de zusters al de 100 duizendste retraite deelnemer.
Kloosterverzorgingshuis "het Retraitehuis"
De zusters werden ouder en er kwamen geen jonge mensen meer bij. Ook keerden veel missiezusters na een langdurig verblijf in het buitenland weer terug naar Nederland. De kleine ziekenboeg in het klooster van Baexem en Uden kon de zorg voor zoveel ouderen niet meer aan en dus werd besloten om het Retraitehuis in zijn geheel om te bouwen tot een verzorgingshuis dat aangepast zou zijn aan de eisen van deze tijd. In 1998 onderging het Retraitehuis een ingrijpende verbouwing. Hier wonen nu onze oudere zusters en sinds kort ook andere mensen die niet meer in staat zijn zelfstandig te wonen.
Ook onze bejaarde aanbiddingszusters uit Utrecht vonden hier samen met hun mantelzorgers een nieuw thuis.
Medezusters wereldwijd prijzen zich rijk met onze oudere zusters. Ze ervaren hun leefwijze en gebed als een voelbare steun en komen graag bij hen op bezoek.
Spiritualiteit en missie
Overal in huis is er een sfeer van gastvrijheid en vriendelijkheid te bespeuren. Al hebben veel zusters een gevorderde leeftijd, zij dragen hun missie tot op de dag van vandaag uit in:
- hun manier van ZIJN
- het zinvol doorleven van het ouder worden
- de zorg en aandacht voor elkaar in ouderdom
- de warme belangstelling voor elkaar, de medewerkers en personeel
- hun wereldwijde belangstelling en
- het gebed voor mensen en noden van deze tijd
.jpg)
‘De krachtbron
van onze provincie ligt
in het gebed van onze bejaarde zusters’
Arnoldusklooster
Tegelijkertijd met de verbouwing van het KVH Retraitehuis werd het 'Arnoldusklooster' gebouwd; een nieuw appartementen complex dat bewoond wordt door missiezusters die naast hun eigen taken en verantwoordelijkheden mantelzorg verlenen aan de zusters in het KVH Retraitehuis.
Provinciaal bestuur
Het Provincialaat van de Nederlandse Provincie van de Dienaressen van de Heilige Geest verhuisde in 2010 na het vertrek van de zusters uit Baexem na 90 jaar naar het Arnoldusklooster te Uden. http://www.missiezusters.org/pagina.php?page_id=9
Personeel
Om kwaliteit van zorg te kunnen bieden en te voldoen aan de zorgvraag van alle bewoners zijn er goede en bekwame medewerkers aangesteld in het KVH retraitehuis . Medewerkers die werkzaam zijn in het Retraitehuis hebben vaak een bewuste keuze gemaakt om te willen werken in dit kloosterverzorgingshuis. Een medewerker zegt:
"Als je binnenkomt voel je een rustige sfeer en uitstraling. Het geeft een warm gevoel en er is altijd persoonlijke belangstelling. Je voelt je zeer betrokken. Het voelt als thuis, vertrouwd".
Vrijwilligers
Verder is er een grote groep vrijwilligers die ondersteuning geven op allerlei gebied zoals:
- wandelen - bezoek afleggen - computerles
- ondersteuning bieden in het huiskamerproject
- ondersteuning bieden met activiteiten, individueel en in groepsverband
- hand- en spandiensten etc.
Een van hen zegt: “Toen ik 8 jaar geleden voor het eerst door de deur van dit huis binnenkwam, had ik het idee dat ik thuis kwam. Dat gevoel heeft me nooit meer losgelaten. De uitstraling van spiritualiteit, saamhorigheid en verdraagzaamheid is aanwezig in het KVH retraitehuis. Het begrip van de zusters naar ons toe vind ik bewonderenswaardig, ze leven écht met je mee. Ik hoop dat ik nog lang bij de zusters mag blijven komen”.
Medewerksters die al langer met de zusters werkzaam zijn, onze spiritualiteit en identiteit kennen en waarderen werden geleidelijk ingewerkt om belangrijke posten en leidinggevende taken van de zusters over te nemen.
Vier vrouwen ontvangen tijdens een viering, een 'zending' van het algemeen bestuur, als leidster, pastorale- en beleidsmedewerkster binnen de provincie van de Nederlandse missiezusters ssps
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------